Chomik syryjski (Mesocriteus auratus)

Jest najbardziej rozpowszechnionym i znanym gatunkiem chomika domowego. Chomik syryjski Na wolności natomiast, jest uważany za gatunek zagrożony wyginięciem. Chomik syryjski zamieszkuje w stanive dzikim stepowe tereny Bałkanów, Azji Mniejszej i Zachodniej. Można je spotkać jedynie w hodowli - jest jednym z najpopularniejszych gatunków hodowlanych chomika.

Jego sierść ubarwiona jest złociście (pomarańczowobrązowo), a brzuszna strona ciała jest biała. Mierzy 15-20cm długości, razem z krótkim ogonkiem. W niewoli jest zwierzęciem czystym, dość łatwym w hodowli. Jest gatunkiem bardzo płodnym: samica może mieć 7-8 miotów rocznie każdy przeciętnie po 3-5 młodych (maksymalna liczba może dochodzić nawet do 14 sztuk!). Osiąga dojrzałość płciową po około 6 tygodniach. Przeważnie żyje w niewoli 2-3 lata (jednak zdażają się przypadki chomików dożywających 4-5 lat).

Jest zwierzęciem bardzo sympatycznym i komunikatywnym, łatwo daje się oswoić, nie ukrywa się przed ludźmi i rozpoznaje swojego opiekuna.



Historia chomika syryjskiego


Używaną do dziś naukową nazwę oraz systematykę chomika syryjskiego opracował dziewiętnastowieczny uczony Alfred Nehring. Ponieważ nie udało się wówczas odnaleźć żyjących okazów, w swojej pracy musiał opierać się wyłącznie na eksponatach muzealnych. Dopiero po ponad 30 latach, w kwietniu 1930 roku, izraelski naukowiec Izaak Aharoni, podczas jednej z wypraw przyrodniczych na terenie Północnej Syrii, niedaleko miasta Aleppo, natrafił na norę chomika syryjskiego. Znaleziono w niej samicę wraz z tuzinem młodych. Rozmnożony przez człowieka, chomik syryjski rozprzestrzenił się po całym świecie. Do Polski dotarł w 1950 roku. Obecnie jest jednym z liczniejszych i najbardziej popularnych gatunków chomika.